• walka ze stresem

    5 metod walki ze stresem

    Grafika: David Castillo Dominici Nie mów mi tylko, że się nie stresujesz! KAŻDY SIĘ STRESUJE - TY RÓWNIEŻ! Wystarczy włączyć telewizję, radio czy poczytać w Internecie nagłówki najnowszych wiadomości, aby się zestresować. Zobacz sam, dzisiejsze nagłówki w popularnych portalach: Terror w Warszawie Komputer rozbił moje małżeństwo Kasia Kowalska znowu w depresji Zderzenie samolotów; cesna staranowana w locie Egipcjanie obalili kolejny rząd Gdybyś zechciał sobie poczytać trochę o finansach, to dopiero można się zestresować! Przeczytaj zerknij na najświeższe nagłówki: 380 tysięcy polskich rodzin straci na tych zmianach Chiński smok połknie polski bank? Wiadomo już kiedy będą pierwsze podwyżki podatków! Przerażające liczby! Chodzi o Twoja emeryturę! Węgry proszą o pomoc finans ...

  • Zrobię to dzisiaj! Bartłomiej Popiel

    ZROBIĘ TO DZISIAJ

    ZROBIĘ TO DZISIAJ! - to hasło, które przyświeca mi od listopada 2010. Wtedy właśnie kupiłem e-booka, którego autorem jest Bartłomiej Popiel. Już nie pamiętam w jaki sposób do niego dotarłem, ale wiem jedno: przyciągnął mnie tytuł! Ponieważ od kilku lat borykam się z syndromem "braku czasu" i odkładaniem wielu spraw na później, szukam cały czas sposobów na "okiełznanie" czasu ;-) Zanim kupiłem całość, najpierw pobrałem darmowy fragment, którego tytuł brzmi: "Zadbaj o zdrowie już teraz". Jest to rewelacyjny rozdział dzięki któremu po raz pierwszy od wielu lat zacząłem regularne poranne ćwiczenia. Zawsze twierdziłem, że nie jestem rannym ptaszkiem i największą sprawność mam wieczorem. Toteż wiele razy rozpoczynałem regularne ćwiczenia w późnych porach popołudniowych. Jakoś najczęściej zda ...

View more featured blog entries
12

10 zasad skutecznego porozumiewania się

napisał(a) Sławomir Pieszczek w środa, 05 październik 2011 w Rozwój osobisty

10 zasad skutecznego porozumiewania sięW sieci oraz literaturze znajdziesz wiele porad, zaleceń określających to, jak człowiek powinien i jak nie powinien porozumiewać się z innymi. Co oznacza „skuteczne komunikowanie się”?

O skutecznej komunikacji możemy mówić, gdy odbiorca rozumie odebraną informację zgodnie z zamiarem nadawcy. Dzieje się tak, gdy nadawca precyzyjnie przekazuje swoją intencję (oczywiście, jeżeli jest jej w pełni świadomy, czyli po prostu „wie, o co mu chodzi”), a odbiorca odbiera wiadomość w sposób zgodny z intencją nadawcy. Taką zgodność między intencją nadawcy a interpretacją odbiorcy nazwiemy porozumieniem.

Aby osiągnąć porozumienie, możesz zrobić wiele. Oczywiście wiele zależy od tego czy jesteś nadawcą komunikatu, czy jego odbiorcą.

Pamiętaj jednak, że stosując zasady skutecznego porozumiewania się, należy pamiętać o tym, iż nie ma jednego sposobu efektywnej komunikacji. Dla każdego rozmówcy trzeba zastosować inny „klucz”, aby uzyskać porozumienie.

Zasada 1.

Obie strony komunikacji powinny mieć wolę osiągnięcia porozumienia! Odbiorca powinien precyzyjnie przekazać swoją intencję, czyli musi dokładnie wiedzieć o co mu chodzi natomiast odbiorca powinien starać się słuchać tego co chce przekazać nadawca oraz swoim zachowaniem przekazywać nadawcy informacje zwrotne, że rozumie jego intencje. Odbiorca powinien również starać się odkodować (dekodowanie) oraz zinterpretować wiadomość (domyślić się intencji, jaka kierowała nadawcą).

Zasada 2.

W zależności od tego co i jak pragniesz przekazać odbiorcy, musisz zminimalizować prawdopodobieństwo powstania szumu.
Przykład:
Nauczyciel, wychowawca klasy, potrzebuję przekazać ważną informację uczniom, np. o wywiadówce ;-) Jeżeli chce zminimalizować powstanie dużego szumu, to nie przekaże tej informacji 30 sekund przed dzwonkiem, ponieważ w tym czasie uczniowie myślą już o dzwonku a po drugie w trakcie przekazywania tego komunikatu może faktycznie zadzwonić dzwonek i wówczas to jest dopiero SZUM!

Zasada 3.

Trzecia zasada sprawnego porozumiewania się powinna uwzględniać wiarygodność. Jeżeli chcesz być wiarygodnym, powinieneś być postrzegany przez swych partnerów jako znawca spraw. Poza tym możesz zwiększyć swą wiarygodność w oczach odbiorców, jeżeli o swych zamierzeniach mówisz wprost na początku interakcji, logicznie myślisz i jesteś zdolny do perspektywicznego przewidywania zmian, z dużym zaangażowaniem komunikujesz to co czujesz i myślisz, oraz posiadasz zdolność do wyrażania wobec odbiorców ciepła i życzliwości. Jeżeli nadawca jest postrzegany jako wiarygodny, odbiorca będzie ufał przekazywanym przez niego informacjom. Na ocenę tej wiarygodności wpływają: 

  • znajomość tematu, o którym jest mowa,
  • rzetelność nadawcy jako źródła informacji, m.in. jego odpowiedzialność i konsekwencja,
  • relacje łączące nadawcę z odbiorcą (to, czy lubią się, czy ze sobą rywalizują),
  • relacje łączące nadawcę z osobą/rzeczą, o której mówi (jeżeli wiesz, że nadawca komunikatu lubi osobę, na temat której się wypowiada, możesz podejrzewać, że będzie skłonny do mówienia pozytywnych rzeczy na jej temat; jeżeli nadawca mówi o projekcie swojego autorstwa, również możesz przypuszczać, że przedstawi go w pozytywnym świetle),
  • wrażenie ciepła i życzliwości, jakie sprawia nadawca,
  • dynamizm nadawcy — dynamiczny nadawca jest postrzegany jako silniejszy, bardziej stanowczy, a co za tym idzie bardziej wiarygodny,
  • opinia innych ludzi na temat nadawcy (jeżeli przyjaciele mówią Ci, że nadawca jest godny zaufania, masz skłonność do wierzenia jego słowom).

W przypadku niskiego zaufania między komunikującymi się osobami, nadawca przekazujący informacje nie ufa, iż odbiorca chce – albo potrafi – je przyjąć i zrozumieć, natomiast odbiorca komunikatu nie uznaje go za przydatny lub ważny i stara się tylko tyle z niego zrozumieć i zapamiętać, ile uważa za konieczne dla własnego bezpieczeństwa.

Jeżeli nauczyciel lub wykładowca bardzo rzadko spogląda na słuchaczy i ignoruje ich reakcje, to znaczy, że nie ma zaufania do odbiorców. W przypadku tego poziomu komunikacji nadawca przekazuje mniej, niż ma do przekazania, a odbiorca przyjmuje z tego mniej, niż jest w stanie przyjąć. Występuje tutaj strategia walki: albo przekazujący (nauczyciel) zmusi drugą stronę (uczniów) do większej niż chciałby uwagi – i wtedy on wygrywa, a druga strona przegrywa, ponieważ nie osiągnęła swoich celów, albo odbierający zmusi drugą stronę do minimalizowania przekazu lub wycofania się z pewnych twierdzeń. Krańcową reakcją przyjmującego komunikat jest absencja, na przykład nie przyjście na lekcję czy wykład.

Zasada 4.

Aby móc się dobrze porozumieć, musisz być bardzo uważnym słuchaczem i obserwatorem. Dotyczy to zarówno odbiorcy jak i nadawcy. Powinieneś zwracać uwagę na to, co mówi do Ciebie druga strona. Musisz wiedzieć, jaka sfera doświadczeń jest dla Twojego rozmówcy ważna. Dla niektórych ludzi – wzrokowców – ważne są doświadczenia wzrokowe, obrazy (na przykład uczeń po usłyszeniu zadanego mu pytania, może przypomnieć sobie kartkę w książce, na której zawarta była odpowiedź). Dla innych – słuchowców – istotne są dźwięki (np. inny uczeń może w takiej sytuacji przypomnieć sobie zapamiętane z wcześniejszej lekcji słowa nauczyciela, które są odpowiedzią na pytanie). Są też czuciowcy (czy też uczuciowcy) – osoby, które podczas rozmowy koncentrują się na swoich odczuciach (np. uczeń może czuć swoje zdenerwowanie, wypieki na twarzy powiększające jego napięcie). Najkorzystniej jest, gdy człowiek ma równie łatwy dostęp do każdej z tych sfer doświadczeń. Jednak zwykle tak bywa, że jedna ze sfer jest u danej osoby dominującą i przez nią można dotrzeć do jej wnętrza. Dlatego skuteczne komunikowanie się wymaga umiejętności dokonania diagnozy tego, do jakiej sfery doświadczeń nasz rozmówca się odwołuje. Poznać to możesz przez uważne słuchanie oraz obserwację, jakich określeń on używa, jakich przymiotników. Czy opisują one wrażenia wzrokowe, słuchowe czy też czuciowe.

Rozmawiając ze wzrokowcem odwołujesz się do obrazów, do tego jak można świat widzieć. Rozmawiając ze słuchowcem odwołujesz się do wrażeń słuchowych. Określenia używane w rozmowie z uczuciowcem powinny być pełne „działań” i „odczuć”, aby do niego trafiły. Możesz go pytać, jak się czuje. Chętnie udzieli odpowiedzi na takie pytania. Istotne dla niego komunikaty mogą być przekazywane niewerbalnie przez pewne gesty typu położenie ręki na ramieniu rozmówcy, przytulenie go. Pamiętaj, że wzrokowiec i słuchowiec mogą zaś źle, niechętnie odebrać tego typu zachowania.

Zasada 5.

Kontrolowanie przebiegu komunikacji.

Aby osiągnąć zrozumienie, musisz przede wszystkim uważnie słuchać tego, co mówi do Ciebie druga osoba. Dobre, aktywne słuchanie wiąże się z okazywaniem rozmówcy zainteresowania i zrozumienia.
Istnieją trzy główne techniki aktywnego słuchania, jakie możesz zastosować, aby skutecznie śledzić wymianę wiadomości pomiędzy Wami.
Pierwsza to: odzwierciedlanie. Na początku rozmowy mówisz rozmówcy, jakie są Twoim, zdaniem jego odczucia, np.:

  • Zdaje się, że jesteś rozgniewany.
  • Wygląda na to, że cię rozzłościłem.
  • Oczywiście jesteś zadowolony z tych planów.
Drugą formą kontroli przebiegu rozmowy jest parafrazowanie, czyli ujmowanie w inne słowa sensu usłyszanej wypowiedzi, sprawdzając, czy dobrze zrozumiałeś, np.:
  • O ile dobrze cię rozumiem....
  • Chodzi o to, że....
  • Z tego, co mówisz rozumiem, że....
  • Chcesz powiedzieć, że....
Trzecią formą kontrolowania dialogu jest skupianie się na najważniejszym. Prosisz rozmówcę o skoncentrowanie się na sprawie najważniejszej, np.:
  • Która z tych spraw jest dla ciebie najważniejsza?

Zasada 6.

Aby uzyskać porozumienie, poznać intencje drugiej strony komunikacji, warto abyś jak najczęściej stosował tzw. pytania otwarte. Są to pytania zaczynające się od słów: Jak, Dlaczego, Kto, Co itd. Takie pytania dają rozmówcy dużą swobodę wyboru odpowiedzi, nie ograniczają go ani nie wywierają presji.
Przeciwieństwem takich pytań są pytania zamknięte, czyli takie, których zadawanie wymusza na rozmówcy wybór jednej z alternatywnych odpowiedzi. Pytania zamknięte najczęściej zaczynają się od słowa Czy — rozmówca ma wtedy do wyboru odpowiedzi Tak i Nie. Takie pytania ograniczają swobodę wypowiedzi. Nie znaczy to oczywiście, że nie możesz nigdy zadawać pytań zamkniętych. Możesz (a czasem warto) robić to wtedy, gdy chcesz uzyskać jakąś konkretną informację (i, na przykład, nie masz czasu na dłuższą rozmowę).

Zasada 7.

Zapewnienie partnerom informacji zwrotnych w trakcie komunikowania się.
Informacje zwrotne nie zawierają oceny czy podsumowania: za ich pomocą dzielimy się odczuciami związanymi z zachowaniem partnera i ze wzajemnym kontaktem.
Informacje zwrotne mają znaczenie zarówno dla nadawcy, jak i odbiorcy. Dla tego drugiego są źródłem wiedzy na swój temat — wiedzy o odczuciach, jakie wywołuje w innych ludziach, o wynikach jego działań. Pozwalają konfrontować zamierzenia z osiągniętymi wynikami i umożliwiają dokonanie korekty własnego postępowania. Natomiast nadawcy udzielanie informacji zwrotnych pozwala wyrazić odczucia i poglądy związane z zachowaniem innej osoby.
Informacje zwrotne powinny dotyczyć zarówno negatywnych, jak i pozytywnych konsekwencji zachowań odbiorcy, ponieważ umożliwiają mu lepsze planowanie własnych zachowań. Przekazywanie i przyjmowanie uwag krytycznych przysparza nam wiele problemów, mamy często trudności w przedstawianiu partnerom trudnych kontrowersyjnych kwestii.
Oto kilka reguł, które dają dwojakiego rodzaju korzyści. Po pierwsze, poszukuj takiej formy wypowiedzi, na jaką druga strona nie może zareagować agresywnie. Po drugie, unikaj w wypowiedzi tonu oskarżycielskiego.

a)  Przekazywanie uwag krytycznych:
  • wypowiadaj zarzuty bezpośrednio do osoby zainteresowanej i tylko w cztery oczy;
  • nie porównuj krytykowanego zachowania z innym, to poniża;
  • wypowiadaj zarzut jak najszybciej po fakcie;
    • gdy rozmówca przyjął zarzut do wiadomości, nie powtarzaj go, to upokarza;
  • krytykuj tylko zachowania, które da się zmienić;
    • nie podkreślaj dodatkowo niezadowolenia grymasem twarzy;
  • naraz wypowiadaj tylko jeden zarzut – kumulowanie zarzutów denerwuje i sprawia, że przestaje się słuchać w ogóle;
    • unikaj złośliwości oraz sarkazmu;
  • nie pytaj o motywy krytykowanego zachowania i nie próbuj ich odgadywać;
    • unikaj słów nigdy i zawsze – przesada nie sprzyja wiarygodności;
  • jeśli nie chwalisz dużo i często, nie spodziewaj się przyjęcia twojej krytyki do wiadomości. To nie tyle zasada, co warunek skuteczności krytyki.
  b) Przyjmowanie uwag krytycznych
  • zachowaj spokój i daj do zrozumienia, że słuchasz;
  • patrz w oczy;
  • staraj się zrozumieć, o co krytykującemu chodzi – nie broń się;
  • nie przypisuj rozmówcy pobudek wrogich względem ciebie;
  • nie zmieniaj tematu;
  • nie krytykuj osoby, która cię krytykuje;
  • nie mów krytykującej cię osobie, że jest przewrażliwiona;
  • nie dowcipkuj;
  • nie przypisuj rozmówcy tego, czego nie powiedział;
  • pod koniec rozmowy daj wyraźnie do zrozumienia, że pojąłeś zarzut;
  • daj sobie czas na uspokojenie się, uporządkowanie myśli i rozważenie sensowności zarzutów, zanim ewentualnie podejmiesz dyskusję na ten temat

Zasada 8.

Podczas komunikacji powinieneś jak najczęściej używać komunikatów typu ja. W komunikatach tego typu jako nadawca mówisz o swoich odczuciach względem zachowania drugiej osoby, bierzesz też odpowiedzialność za sytuację, w jakiej się znajdujesz. Nie musisz koniecznie używać zaimka ja — ważne jest, abyś mówił rzeczywiście o swoich odczuciach, bez obarczania drugiej osoby winą za ich powstanie. Układając takie wypowiedzi możesz skorzystać z następującego schematu:  

co ja czuję + kiedy ty (zachowanie drugiej osoby) + co to dla mnie znaczy, co powoduje

Na przykład, kiedy Matka wraca z wywiadówki, na której dowiedziała się o nagannym zachowaniu syna zamiast używać zwrotów typu: znowu narozrabiałeś, zawsze muszę tego wysłuchiwać? Już nie mam sił do Ciebie, wpędzisz mnie do grobu! powinna powiedzieć np.: Czułam się bardzo źle, kiedy Pan wychowawca opowiedział mi o Twoim niewłaściwym zachowaniu podczas lekcji biologii. Kiedy Twoje dziecko obiecało wrócić o 22:00 do domu, tymczasem wraca rano, zapewne często używasz zwrotów typu: Znowu wróciłeś nad ranem! A o której miałeś być? Jesteś niepunktualny i niezdyscyplinowany! Przez tydzień szlaban!. Zamiast tego mógłbyś użyć komunikatu typu ja, np.: Bardzo się martwię, kiedy nie wracasz na czas do domu. Nie wiem czy czasem coś Ci się nie stało. Nie mogę przez to spać czekając na Ciebie aż wrócisz.

Zasada 9.

Zgodność wewnętrzna między informacjami, które przekazujemy za pomocą słów, a tymi, które komunikujemy niewerbalnie.

Podczas kontaktów interpersonalnych człowieka, na dobry odbiór naszej wypowiedzi w 90% wpływa to, jak mówimy, a tylko w 10% — co mówimy. Badania z 1971 roku wykazały, jaki jest przypuszczalny wpływ każdego z kanałów na interpretację przekazanej informacji:

Ogólne uczucie = 7% uczucia wyrażonego słowami + 38% uczucia wyrażonego głosem + 55% uczucia wyrażonego mimiką.

Niewerbalne komunikaty dotyczą uczuć, sympatii i preferencji.

Komunikacja niewerbalna jest wieloznaczna. Na przykład gniew bywa wyrażony wzmożoną gestykulacją, a także kompletną ciszą, niezgodność komunikacji werbalnej i niewerbalnej prowadzi do niespójności i wprowadza dezorientację (np., kiedy mówisz komuś, że mu ufasz, ale nie patrzysz mu przy tym w oczy).

Warto znać chociaż część komunikatów niewerbalnych jakie może Tobie przekazać podczas komunikacji druga osoba. Przykładów jest wiele, a to niektóre z nich:
  • Uderzenie dłonią w czoło. Często zdarza się nam stosować ten gest kiedy szczelimy jakąś gafę albo wtedy, gdy zapomnimy o jakimś fakcie lub informacji a zostanie ona przypomniana przez kogoś innego. "Następuje wówczas nagłe skojarzenie z zasobem swojej pamięci i żachnięcie z powodu chwilowej amnezji." Uderzenie ręką w czoło jest czymś w rodzaju klapsa lub kary dla siebie samego :-)
  • "Gest Kozakiewicza" - Wała Wam! Gest ten polega na zgięciu jednej ręki w łokciu i skrzyżowaniu jej z drugą. Jest on łączony z polskim tyczkarzem Władysławem Kozakiewiczem, który na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie w 1980 roku pokazał go wrogiej, wygwizdującej go radzieckiej publiczności po oddaniu skoku gwarantującego złoty medal i będącego jednocześnie rekordem świata. Ambasador ZSRR w Polsce Borys Aristow domagał się wówczas odebrania Polakowi medalu, unieważnienia rekordu oraz dożywotniej dyskwalifikacji za obrazę narodu radzieckiego. Polskie władze sprytnie tłumaczyły gest skurczem mięśnia tyczkarza, który miał być spowodowany sporym wysiłkiem. Kolejne wytłumaczenie mówiło, że gest ten pokazywał pokonanie tyczki, inne, że w ten sposób Kozakiewicz okazuje radość. :-)) (źródło: Wikipedia)
  • Znak "V". Znak ten rozumiany jest przez nas jako znak zwycięstwa. Znak ten spopularyzował Winston Churchill w czasie drugiej wojny światowej. Ten znak w wersji takiej, że dłoń jest zwrócona nie na zewnątrz tylko w kierunku twarzy, jest popularny w Australii, Nowej Zelandii i Wielkiej Brytanii, a interpretuje się go jako „mam cię gdzieś". W większości państw europejskich takie ułożenie dłoni pozostaje znakiem zwycięstwa, ale Anglik okazujący w ten sposób Europejczykowi co o nim myśli, może pozostawić go w zdumieniu, jakie to też zwycięstwo ma na myśli Anglik. W wielu częściach Europy ten znak symbolizuje też po prostu „dwa" i jeśli obrażany Europejczyk jest barmanem, to na widok tego gestu poda Anglikowi czy Australijczykowi dwie szklanki piwa :-)
  • Bębnienie palcami po blacie. Oznacza zniecierpliwienie, ale nie znudzenie. Dawanie do zrozumienia, że przemówienie czy dyskusja powinna być zakończona. "Swędzące palce" trudno utrzymać w bezruchu :-) Stan taki szybko mija w przypadku zagadnięcia tej osoby lub wciągnięcia jej do dyskusji.

Te same gesty mogą być różnie interpretowane w różnych kulturach i krajach. Na przykład:

  • Znak OK.
    • Francja: jesteś zerem;
    • Japonia: proszę o pieniądze;
    • Brazylia: gest obsceniczny;
    • kraje śródziemnomorskie  gest obsceniczny.
    • Kiedy prezydent Stanów Zjednoczonych Nixon pokazał w Brazylii ten gest, nie wiedział, że pokazuje: „Mam ochotę na seks” :-)

Zasada 10.

Kontakt wzrokowy.

Oczy są niezwykle ważne w procesie komunikacji z drugim człowiekiem. To one zdradzają nam czyjś smutek, strach, radość, skupienie. Są oczy, które potrafią omamić, i takie które budzą lęk. Bardzo trudno jest trzymać spojrzenie w ryzach. Oczy zdają się najszybciej zdradzać myśli i emocje. Pod wpływem różnych doznań zmienia się wielkość źrenic, częstość mrugania, otwartość oczu (od szerokich do przymrużonych) oraz sam wyraz oczu (zaskoczenie, radość).
Myśląc o skutecznym komunikowaniu się z udziałem oczu warto pamiętać o funkcjach, jakie przypisuje się spojrzeniu. Wówczas będziesz mogł świadomie dekodować płynące do Ciebie komunikaty.

Przypatrując się oczom jesteś w stanie określić co dzieje się wewnątrz umysłu nadawcy:

  • W górę w prawo – informacje wizualne
  • W górę w lewo – korzystanie z pamięci
  • W prawo na wysokości ucha – tworzenie dźwięków
  • W lewo na wysokości ucha – korzystanie z pamięci snu
  • W prawo w dół – myśli kinestetyczne
  • W lewo w dół – dialog wewnętrzny

Prawidłowy proces komunikacji powinien przebiegać przy ok. 50 – 60% udziale kontaktu wzrokowego. Unikanie patrzenia sobie w oczy jest bowiem sygnałem lekceważenia, antypatii, czy obojętności. Patrzenie sobie w oczy nie oznacza jednak, że należy wbijać wzrok w same źrenice odbiorcy, nie jest to bowiem ani wskazane, ani też możliwe. Najlepiej zatem patrzeć w trójkąt pomiędzy oczyma, nosem i ustami. Jeżeli dodatkowo będziesz od czasu do czasu potakiwać głową na znak zgody, to jest pewne, że Twój rozmówca będzie do nas pozytywnie nastawiony.

Niestety przedawkowanie kontaktu wzrokowego z obcymi osobami również nie jest wskazane. Uporczywe przyglądanie się komuś odbierane jest bowiem jako wrogość i nienawiść. Również nie jest polecane jawne spojrzenie od stóp do głów, charakterystycznego zwłaszcza dla kobiet – taki wzrok odbierany jest jako oceniający, a nikt nie lubi być ocenianym.
Jeżeli na wszelkie wyżej podane sygnały niewerbalne możesz mieć wpływ, to nie całkiem możesz wpłynąć na Twoje reakcje źreniczne. To, czy Twoje źrenice się zwężają, czy powiększają zależy od czynników zarówno zewnętrznych (natężenie światła, odległość) jak i Twojego stanu ducha. Mimo że nie masz wpływu na swoje źrenice ludzie nieświadomie zwracają na to uwagę i instynktownie przypisują większą atrakcyjność osobom o większych źrenicach. Jeżeli zależy Tobie na czyjejś przychylności jedyne co Ci pozostaje to polubić tę osobę. Sympatia i pozytywne nastawienie do ludzi odbija się w Twoich oczach, dzięki temu Ty sam będziesz lepiej postrzegany. Jednym słowem, jeśli chcesz aby inni Ciebie lubili, najpierw musisz polubić ich :-)
Na pewno nie są to wszystkie zasady skutecznego komunikowania się, jednak jeżeli zależy Tobie na osiągnięciu porozumienia, powinieneś przy najmniej chcieć się zagłębić w ten temat i poznać choćby część zasad rządzących komunikacją interpersonalną.

 

Chcesz otrzymywać powiadomienia o moich kolejnych wpisach lub projektach?
Wpisz swoje imię oraz adres e-mail a następnie kliknij "ZAPISZ MNIE"

Twoje imię:


Adres email:


Oceń ten wpis:
Etykiety: Array
URL Trackback dla tego wpisu na blogu
  • Umieść swój komentarz jako pierwszy!

Zostaw Komentarz

Gość sobota, 22 wrzesień 2018

BESTSELLER DNIA

KOMENTARZE

świetny artykuł. warto walczyć ze stresem, gdyż nie wpływa on dobrze na zdrowie psychiczne i fizyczn...
Maju, Wydaje mi się, że kiedyś nie było tylu różnych bodźców, które rozpraszają naszą uwagę i konce...
Kiedyś określano te zachowania po prostu jako lenistwo Jest to obecnie naprawdę problematyczne zjaw...
Witam, niewątpliwie rady są mądre i skuteczne, na pewno je zastosuję w swoim życiu z komputerem, dzi...

No no, całkiem przyjemnie się czytalo. W głowie cos zostanie przynajmniej :)

Odwiedza nas 66 gości oraz 0 użytkowników.